Το φιλαράκι μου, ο χαρταετός

Ο διαφορετικός χαρταετός

    Μια φορά κι έναν καιρό ήταν  ένα μαγαζί που πουλούσε χαρταετούς. Και εκεί ήταν ένας χαρταετός που ξεχώριζε από τους υπόλοιπους για την ατυχία του. Κανένα παιδί δεν τον είχε διαλέξει, για να τον πετάξει την Κ. Δευτέρα. Ώσπου έμεινε μόνος. Και τότε του είπε ο καταστηματάρχης: "Εσύ μου έμεινες μόνο! Άντε να σε βάλω στην αποθήκη για του χρόνου." Εκείνη την ώρα μπήκε ένα παιδί στο μαγαζί και σταμάτησε τον καταστηματάρχη. "Περιμένετε! θα τον αγοράσω εγώ.", είπε το παιδί. Ο χαρταετός  ήταν πολύ χαρούμενος. Θα πετούσε στον ουρανό μαζί με άλλους χαρταετούς!

Πάολα Ντ.

Το όνειρο που έγινε πραγματικότητα

    Ήταν πρωί Καθαράς Δευτέρας. Ο Σοφοκλής κοιμόταν και ονειρευόταν τι θα έκανε όταν ξυπνούσε. Στο όνειρο είδε ότι φυσούσε πάρα πολύ και ότι ο αέρας είχε πάρει το χαρταετό του. Εκείνη τη στιγμή μπήκε η αδερφή του, για να τον ξυπνήσει και δεν είδε τη συνέχεια. Σηκώθηκε, έφαγε πρωινό και πήγε να πετάξει το χαρταετό του στο μικρό βουνό του χωριού του.Την ώρα που πετούσε το χαρταετό φύσηξε ένας δυνατός αέρας και πήρε το χαρταετό μαζί του. 

    Ο χαρταετός έφυγε πολύ μακριά και ο μικρός Σοφοκλής στενοχωρήθηκε πάρα πολύ.Ο χαρταετός πέρασε από λίμνες, ποτάμια, βουνά και θάλασσες, ώσπου κατέληξε στην Ιταλία, στην αυλή του σπιτιού του μικρού Φραντζέσκο.Ο Φραντζέσκο βγήκε έξω και είδε το χαρταετό, πήγε πιο κοντά και αναρωτήθηκε τι ήταν. Τον πήρε και πήγε να ρωτήσει τη μαμά του. Η μαμά του του εξήγησε ότι ήταν χαρταετός. Τότε ο Φραντζέσκο τον πήρε και τον πέταξε πολύ ψηλά. Τόσο ψηλά που τον πήρε ο αέρας.

    Ο χαρταετός  έφυγε από την Ιταλία, πέταξε για ώρες και πήγε στη Γαλλία, στην κορυφή του πύργου του Άιφελ. Εκεί βρισκόταν ο μικρός Μικέλε. Πήρε το χαρταετό και τον πέταξε ψηλά, για να τον πάρει ο αέρας. 

    Ο χαρταετός πέταξε για ώρες και γύρισε στην Ελλάδα, στο σπίτι του Σοφοκλή. Ο Σοφοκλής βγήκε στον κήπο, πήρε το χαρταετό και τον έβαλε στην αποθήκη για τον άλλο χρόνο!

Αριστείδης Ε.

Η ψυχή και ο χαρταετός

    Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένα κορίτσι από την Αλβανία. Μια νύχτα είδε στο όνειρό του έναν κύριο, ο οποίος της έδωσε ένα χαρταετό πολύχρωμο, που έγραφε το όνομά της. Το επόμενο πρωί είδε τον χαρταετό, που είδε στο όνειρό της,   πάνω στο κρεβάτι της. Ρώτησε τους γονείς της αν της τον είχαν κάνει δώρο και κείνοι της είπαν πως ένας κύριος με αέρινη μορφή άφησε το χαρταετό και είπε πως με κείνον θα ταξίδευε στους ουρανούς.

    Το κορίτσι όλη τη μέρα έπαιζε με το χαρταετό και το βράδυ κοιμήθηκε μαζί του. Το επόμενο πρωί , όταν σηκώθηκε, κατάλαβε πως είχε χάσει ένα μεγάλο μέρος από τα μαλλιά της. Οι γονείς της την πήγαν στο νοσοκομείο και οι γιατροί διέγνωσαν μια περίεργη μορφή καρκίνου και είπαν πως η μόνη θεραπεία θα ήταν το παιχνίδι της με το χαρταετό. Το κορίτσι στεναχωρημένο απομακρύνθηκε από τον κόσμο, δίνοντας την υπόσχεση πως με το χαρταετό θα πήγαινε ως τα πιο ψηλά μέρη της γης. 

    Καθώς περνούσαν οι μέρες το κορίτσι άρχισε να έχει πόνους και λιποθυμίες. Οι γονείς της ήταν πολύ στεναχωρημένοι. και μια μέρα η επιθυμία του κοριτσιού έγινε αληθινή. Άφησε την τελευταία της πνοή, ένας άγγελος με χρυσά μαλλιά, και πέταξε μαζί με το χαρταετό στα ουράνια. 

Αύρα Σ. 

Η περιπέτεια ενός χαρταετού

   Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένα κοριτσάκι αρκετά ζωηρούτσικο. Έκανε συνεχώς ζαβολιές και πείραζε όλα τα παιδιά. Το όνομά της ήταν Ούρσουλα. 

   Την ημέρα της Καθαρής Δευτέρας, η Ούρσουλα με τον πατέρα της βγήκαν να πετάξουν το χαρταετό, όπως κάθε χρόνο. Στο λόφο ήταν μαζεμένα τα παιδιά της γειτονιάς. Όπως πάντα η Ούρσουλα προσπαθούσε να ανεβάσει το χαρταετό και η Ούρσουλα περιοριζόταν στο να κάνει ζαβολιές. Βέβαια, ο Πίπης ο χαρταετός της ένιωθε ασφαλής όσο βρισκόταν στα χέρια του πατέρα της.Δεν ήταν και μικρή η περσινή του περιπέτεια! Κόντεψε να πέσει στα ηλεκτροφόρα σύρματα από τον εγωισμό της Ούρσουλας να φτάσει ψηλότερα από τους άλλους χαρταετούς.

   Κάποια στιγμή και ενώ ο Πίπης πετούσε ήρεμα στο γαλάζιο ουρανό, η τρελή Οϋρσουλα αποφάσισε να πάρει την καλούμπα από τα χέρια του μπαμπά της. Και τότε άρχισε η περιπέτεια του άμοιρου Πίπη. Η Ούρσουλα, όπως πάντα, αφού καμάρωσε για λίγο το χαρταετό της, άρχισε να μαλώνει με τις φίλες της. Ο χαρταετός της έφυγε και ένα δυνατό αεράκι τον πήρε μακριά. Ο Πίπης αγωνιούσε για το πού θα καταλήξει. Μετά από λίγη ώρα προσγειώθηκε στα κλαδιά ενός δέντρου, σε ένα πάρκο, που έπαιζαν πολλά παιδιά.  Για καλή του τύχη ένα αγοράκι, τον πήρε στο σπίτι του, του κόλλησε την ουρά, που είχε σχιστεί,  και έγιναν αχώριστοι φίλοι!

Πωλίνα

Ε2

Η επιθυμία του χαρταετού

    "Πόσο καιρό περίμενα αυτή τη στιγμή, να πετάξω στον ουρανό σαν πουλί μαγικό, να ανεμίζει η πολύχρωμη ουρά μου σα να έχει χρόνια να νιώσει τέτοια χαρά. Συγνώμη που δε συστήθηκα, με λένε Νούλη Φανταχτερούλη, γιατί σαν ο ήλιος δει τα όμορφα χρώματά μου, στήνει ξέφρενο χορό.

    Σήμερα είναι Καθαρά Δευτέρα. Είναι η μέρα που τα παιδιά παίρνουν τους χαρταετούς τους, πηγαίνουν σε έναν  λόφο και τους αφήνουν να ανεμίζουν.Για εμάς όμως τους χαρταετούς αυτή η μέρα είναι η μόνη που συναντούμε φίλους και χρωματίζουμε μαζί το καταγάλανο ουρανό.
      Ήρθε η ώρα. Η Κατερίνα έρχεται να με πάρει να πάμε στο λόφο που σας έλεγα. Όταν φτάνουμε στο λόφο, βλέπω χιλιάδες χαρταετούς να ανεμίζουν στον ουρανό. Περιμένω να μου δέσει η Κατερίνα το σπάγκο. Ξαφνικά ένιωσα ευτυχία να με πλημμυρίζει! Δεν μπορείτε να φανταστείτε πώς ένιωθα εκείνη τη στιγμή. Ήμουν στον ουρανό, συνάντησα παλιούς φίλους.μα γνώρισα και άλλους πολλούς, καθώς κυματίζαμε μαζί.

    Η μέρα τελείωσε και είμαι πάλι στη σκοτεινή μα φιλόξενη αποθήκη περιμένοντας την επόμενη καθαρά Δευτέρα, που τα χρώματά μου θα λάμψουν, που η ουρά μου θα κυματίζει στο μαγικό και καταγάλανο ουρανό ξανά..." 

Αναστασία Τ.

Ε2

Οι δικοί μας χαρταετοί